Günlük

Eşime…

Ağlatabilir fakat,
Güldüremezler seni benim gibi onlar.
Ve sen, ben gelene dek bilemeyeceksin
Ne kadar gülebileceğini.
Mavi bir kül tablasında,
Açık gri bir duman ikimizin resmi,
Ve maviliğin o kadar kalıcı ki;
Zaten kimse hatırlamıyor griliğimi.
Herkes bir-birine rakip ve ben; bırak kıskanmayı,
Kendimi bile mavi yaptım,
Kaybedenin kim mühim mi?
İkimiz üst-üsteyken görünmeyen hangimiz,
Düşünmedim ikimizin adı aynı: biz.!
Sadece bu yeter sandım.
Ama insan; açıklanamaz bi şekilde hüzün sever.
Gülmek yetemiyor,
Ağladığımız anlara hep kısa geliyor.
Bir gün uyandım ve anladım. Sadece insanım.
Kahkaha bazen,
Ama bu kadar acı zaten mecbur,
Sen ve ben bir sonsuzlukta mahsur,
Çıkış var sanıyorsan hala,
Anladığım yerde bekleyeceğim seni.
Bir yolculuk için en hızlı araç: Anlamak.
Sen anlayana kadar, sessiz, sakin
Ve şikâyet etmeden beklerken,
Başka renk görsem de,
Vazgeçmem ki senden…

02.12.2011
Altuğ Aytaçoğlu

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir